دشتستان بزرگ: جمعیت و لزوم افزایش آن  و البته مهمتر از آن  بحث تعادل جمعیتی از مهمترین موضوعاتی است که اخیرا زیاد بدان پرداخته می شود. راهکارهای مختلفی برای جلوگیری از ” سقوط جمعیتی ” کشور از جانب متفکران و دلسوزان این حوزه ارائه شده است.

البته هر کدام از این راهکارها در جای خود بسیار خوب و موثر خواهند بود  اما با توجه به اهمیت موضوع و در واقع ” عمق فاجعه جمعیتی ” که کشورمان با آن روبروست بایستی راهکاری همه جانبه با پوشش سراسری موثر و البته لازم الاجرا اجرایی شود.

در بحث لزوم افزایش جمعیت  طبق معمول روند جاری کشور  همه بار بر روی دوش مردم گذاشته شده است .دولت و مجلس و ارگانهای دست اندر کار این امر مهم و حیاتی “در بیرون گود نشسته و به مردم می گویند که لنگش کن .”

اینکه از خانوارهای ایرانی توقع داشته باشیم که فرزند بیشتری داشته باشند تنها در صورتی امکان پذیر است که کل مجموعه نظام پشت ماجرا قرار گرفته و یک “بسته جامع حمایتی ” بسیار گسترده را جهت حمایت واقعی و اصولی از خانوارهای دارای فرزند بیشتر  عملیاتی نماید.

پیشنهاد مشخص بنده در این مورد الگو برداری از ” قانون جامع خدمات رسانی به ایثارگران ” جهت حمایت و خدمات رسانی به “خانوارهای دارای یک و بیشتر از یک فرزند ” می باشد.

با توجه به شرایط اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی حاکم بر کشور  و با توجه به گرفتاریهای گسترده ای که مردم با آن دست به گریبان هستند  به طور قطع و یقین فرزند آوری، تامین هزینه ها ،و تعلیم و تربیت فرزندان ؛ از بزرگترین مجاهدتهاست و کسانی که به این امر مهم مبادرت می کنند  شایسته دریافت انواع حمایتها از جانب کل مجموعه نظام می باشند.

با تصویب ” قانون جامع خدمات رسانی و حمایت از خانواده ایرانی ”  کسانی که دارای فرزند بیشتری هستند در دریافت کلیه خدمات و تسهیلات دولتی و عمومی دارای اولویت می باشند.

مثلا در هر استخدامی می توان اولا سهمیه ای خاص برای افراد متقاضی دارای فرزند در نظر گرفت و در ثانی به ازای هر فرزند به طور مثال چند سالی از حداکثر سن قانونی متقاضی جهت استخدام کسر شود.

به هر حال این قانون بایستی کاملا جامع بوده و به اصطلاح به صورت ” مویرگی ” در تمامی سطوح اداری کشور تسری داشته باشد.

تصویب این قانون در مجلس شورای اسلامی و تایید شورای نگهبان و در نهایت ابلاغ آن به سیستم اداری کشور نشانه ای از حمایت قاطع ؛ جامع ، عملی و همه جانبه کلیه ارکان نظام  از “اساس خانواده ” در کشور می باشد.

همچنین خانواده ها با عملیاتی شدن این قانون  نه تنها فرزند بیشتر را مایه دردسر و افزایش نگرانی ها ی خود نمی دانند بلکه مانند گذشته که فرزندان مایه “نعمت ” و ” برکت ” محسوب می شدند انشاالله شاهد بازگشت این تفکر انسانی و اسلامی ؛ در نگاه به فرزند  بین خانواده های ایرانی باشیم.

با توجه به شرایط بحرانی “جایگزینی جمعیت ” در ایران ، همچنین با شرایط بوجود آمده کنونی بر اثر “بیماری کرونا” ( که بر اساس شواهد ؛ در تمام دنیا و همچنین کشورمان بحث فرزند آوری را تحت تاثیر منفی خود قرار می دهد) ، تسریع در تصویب چنین قانونی به شدت احساس شده و مسلما هر گونه کوتاهی در این زمینه تبعات جبران ناپذیری به همراه خواهد داشت./ الف